Uniq man in blue collar suit

วันนี้อ่านนสพ.ทหารพม่ายิงพระ
พระผู้เป็นสาวกของพระพุทธองค์
ผู้ทรงโปรดสัตว์โลก ให้พ้นความทุกข์

แล้วนํ้าตามันก็พาลรินไหล เป็นเผาเต่า
เหมือนอ่านนวนิยายโศรกเศร้า

ทำให้นึกถึงศึกบางระจัน ที่มีพระสงฆ์ เป็นศูนย์รวมใจให้สู้ศึก
"บางระจัน แม้สิ้นอาวุธจะสู้ สองดาบฟาดฟันศัตรู สู้ทน สู้จนมลาย"
พม่า-รามัน ก็คง "ไม่ต่างกัน" จากชาวพุทธทั้งหลายที่ได้ทราบข่าว

...

เพื่อน ชาย-หญิง ก็คง "ไม่ต่างกัน"

อยากบอกว่าเสียใจ และเศร้าใจมาก
ที่ทำให้เพื่อนเค๊าผิดหวัง
ไม่มีคำแก้ตัวใดๆ...
หวังว่าเค๊าคงลืมได้เร็วๆ
จะด่าก็ได้ ฉันก็ไม่ใช่คนดีที่ไหน แค่โจรกลับใจ
ยืมคำนายก มาพูด

ฉันก็แค่มาจากพื้นฐานครอบครัวที่แสนอบอุ่น

แม้จะเป็นชีวิตไปวันๆ ตอนนี้ก็ทำงาน และสนุกกับชีวิต มีความฝันเต็มเปี่ยม
เพื่อให้มีแรงใจให้สู้ชีวิตต่อไป

ยังบอกน้องสาวคนนึงในแคมฟรอก
เธอบ่นออกอากาศ "เซง"
ผมต่อให้ "เซงก็ไปกระโดดนํ้า ทีเดียวหายเซง"
เธอว่า "กำ."
555

จิงๆนะ คนเวลาจมนํ้า คิดอยู่อย่างเดียวคือ อากาศ ขอฉันหายใจหน่อย

นั่นคือ สิ่งที่สำคัญสูงสุดของคนแร้ว
อย่างอื่น ช่างหัวมันเถอะ ไม่ใช่เรื่องใหญ่
ความคาดหวัง ลุ่มหลง ยึดติดมักมากับความผิดหวัง
ไม่ช้าก็เร็ว
มันเป็นสิ่งที่ ผ่านมา แล้วก็ ผ่านไป

เมี๊ยว