Uniq man in blue collar suit

เมื่อวาน เพื่อนมาเยี่ยม ก็เรยหาอะไรทานกัน ตามประสาเพื่อนเลิฟ

คุยกันเกี่ยวกับธุรกิจ เพื่อนท่านเห็นว่า กำไรที่ได้จากการผลิตสินค้า เอ็นด์โปรดักส์ ไม่มีแล้ว ทำไปทำมา มีแต่สินค้าที่เป็นวัตถุดิบที่ทำกำไรสูงสุด ปลายทางสินค้าผลิตออกมามีแตขาดทุน

ยกตัวอย่าง ตู้เย็นที่ราคานิ่งมากๆ มาหลายปีแล้ว ราคา 4 พัน 5 พันเนี่ย ขณะที่วัตถุดิบ ต้นทุนขึ้น พรวดพราด 2 เท่า 3 เท่า เค๊าไม่มีกำไรอะไรเหลือเเร้ว แต่พวกคนทำอะไหล่ ยังพออยู่ได้ ส่วนที่ คนขายทองแดง เหล็ก ต้นทางรวย และคนทำเหมือง รวยมากๆยิ่งขึ้น

พวกวัตถุดิบ อย่างเหล็ก ทองแดง ตะกั่ว ทองคำ อลูมิเนียม สังกะสี นํ้ามันดิบ คนให้สัมปทาน หรือคนทำเหมือง รวยเอารวยเอา แต่พวกผลิตสินค้าสำเร็จรูป แค่ค่าขนส่ง ก็บักโกรกแล้ว

แม้แต่แสครป scrap(เศษเหล็กที่เหลือจากการขึ้นรูป) ก็มีมูลค่าอย่างกะทองคำ(ซื้อ-ขายไม่มาก ปีละ 600 ล้านเท่านั้นเอง<---แค่กลุ่มบริษัทของมานกลุ่มบริษัทเดียวนะเนี่ย)

แน่นอน ทุกอย่างต้องมีการยกเว้น อย่างสินค้าที่มีการผูกขาด อย่างรถยนต์ ที่กระบะเมืองไทย ที่ทำกำไรมหาศาล ในทุกชิ้นส่วน เอาง่ายๆ ญี่ปุ่นขายแสน ไทยขายล้าน เมืองเศรษฐีจริงๆ มิน่าญี่ปุ่นถึงได้รวยเอาๆ ขนาดเอากำไรที่ได้จากเมืองไทย ไปพยุงบริษัทแม่ที่ขาดทุนยุ่นตี้ได้ คนญี่ปุ่นเพิ่งจบ เงินเดือนๆละแสน ซื้อรถคันแรก แสนสองแสน แต่บัณฑิตไทยจบรับเกือบหมื่น ซื้อรถคนเหยียบครึ่งล้าน ทำงานผ่อนใช้กันหัวโต

ที่อเมริกา อะไรที่ไม่ค่อยใช้โนว์ฮาวมาก จะต้องมีการควบรวมกันให้มากที่สุด เพื่อลดการแข่งขัน ระหว่างบริษัทและสามารถรับออร์เดอร์ได้ ตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ อย่างเครื่องยนต์เรือ ที่มีแค่ 2-3 บริษัทเท่านั้น ทำตั้งแต่เครื่องติดท้าย เต้นท์ จนถึงเครื่องเรือเดินสมุทร

สินค้านี่แปลกอยู่อย่าง มูลค่าเพิ่มในสินค้า อาจบวกนู้บวกนี่ แต่เมื่อนานๆไป 5 ปี 10 ปี สินค้าตัวนั้น ค่าโนว์ฮาวแทบเป็นศูนย์ เหลือแต่ค่าแรง กับค่าขนส่ง